Per aspera ad astra

Rocco: W gminie, w której mieszkam, dziwi mnie jedno - jej mieszkańcy są pozbawieni nadziei. Zaskakuje mnie też to, że nikt nawet nie próbuje im jej dać, ani sprawić, że będą dumni z bycia Polakami. Są przecież naszymi braćmi i siostrami, są takimi samymi ludźmi, jak my wszyscy, i zasługują na to, aby dać im takie same możliwości. Czasem tylko trzeba ich do czegoś nakłonić lub w czymś im pomóc. Myślę, że wciąż jest to konieczne. Czasami mam wrażenie, że niektórzy ludzie tutaj usiłują odtworzyć Polskę z dawnych czasów, kiedy ludzie dzieli się na szlachtę i chłopów. (...) Wydaje mi się, że powinniśmy cofnąć się pod tym względem do czasów rewolucji w Ameryce, kiedy to zaczęliśmy postrzegać siebie nawzajem jako równych, a podziały na lepszych i gorszych zanikły. Jednak tu, gdzie mieszkam, a także w innych rejonach Polski, żyją albo ludzie bardzo bogaci, albo ci, którzy codziennie walczą o lepszy byt, co na wsi jest szczególnie trudne. (...) System, który panuje obecnie w Polsce jest spuścizną po tym, co działo się tu przez ostatnie 60 lat.

Smutna prawda. I dlatego, dla równowagi zachęcam zasłuchać się w wierszu Miejcie nadzieję Adama Asnyka, w wykonaniu Jacka Wójcickiego oraz Tamary Kalinowskiej. ♪